Louis Hardy (*1939, -|- 2009)

Van bestuurder, elftalleider tot terreinbeheerder.

“Un sjoen blow brook,
en unne witte truij”

“Louis is bij leven al een ‘living legend’ binnen VVL en voor “eeuwig” aan de club verbonden.”

Dat schreven we in 2001 al in het jubileumboek van RKVVL ter gelegenheid van het 75 jarig bestaan van de club. Wie trainde er immers niet onder zijn hoede? Tot bijna zijn 70e verjaardag was hij nog actief als hoofdleider van de E-jeugd en was hij de coördinator bij het groenonderhoud van het sportpark West. Velen zullen dat laatste waarschijnlijk nog niet eens hebben geweten. Bij zijn overlijden was Louis alles bij elkaar meer dan 55 jaren écht actief voor de club.

In deze serie digitale portretten een portret van een overleden clubicoon, waarbij we dankbaar gebruikmaken van het opgetekende interview in ons jubileumboek uit 2001.

Louis trainde afgelopen seizoen (2000-2001) bij de F-jes, de D-jeugd en de A2, maar hieraan voorafgaand heeft zich een heel voetballeven afgespeeld. Al sinds 1953 actief voor onze club. Wonend in Caberg werd hij samen met broer Pie door buurtbewoner Charles van Haaster naar VVL getrokken. Later speelde hij 12 jaar in het eerste elftal, samen met broer Pie. Later werd hij trainer, 1e elftalleider, jeugdvoorzitter, bestuurder, leider, lid technische zaken en zelfs even terreinbeheerder. Kortom, de verdiensten voor VVL zijn talrijk.

Harold, zijn zoon, had natuurlijk geen andere keuze dan zich ook bij VVL aan te sluiten. Als benjamin trok hij met zijn vader mee, en werd hij een soort mascotte van 3e en 5e elftal. Hij begon in E4 onder Hennie Franssen, en groeide door naar A2. Het seizoen erop meldde hij zich als broekie bij het elftal van Harie Merckelbagh en kornuiten aan. Dat heeft hij geweten.

1953-2001 Een levensverhaal in vogelvlucht

Louis debuteerde bij VVL in 1953 in het laagste elftal van VVL, in B2 (samen met Jean Schoenmaekers) tegen Kimbria (in de Kompen waar nu het politiebureau ligt). Men speelde om 12 uur, maar moest meteen erna bij B1 meedoen, in opdracht van L’Espoir, ook tegen Kimbria. Er bestond toen nog geen C-jeugd en lager was er helemaal niets. Verder via militaire dienst naar het 1e. Er werd toen getraind en gevoetbald op het veld bij het Boerderijtje, dat terrein lag toen vlakbij de latere Nobellaan, die we nu na een omweg via de Forcadentstraat ook alweer verlaten hebben. In die tijd werd hij jeugdleider, dit was ook in de tijd van de broeders, die mede doordat zij leraar waren bij de Broeders op de Brusselsestraat een enorme toevoer van jeugdspelers bewerkstelligden. Dus toen steeg de groei van VVL (nog steeds aan de Forcadentstraat). In de winter trainde hij van 5 tot 8 uur bij de broeders in de Gymzaal de B1, B2 en B3. In al die jaren erna is hij trainer geweest van B1(3*) B2(3*) B3(4*) A1(2*) C1 (1*) C2(1*).

Met de jeugd is hij 5x* kampioen geworden als leider/trainer, bij de senioren later 3x*. In die tijd speelde hij nog steeds in het 1e, waar hij zich na ongeveer tien jaren bedankte, aangezien er een trainer kwam waar hij als aanvoerder niet mee overweg kon. Deze werd ook na een halve competitie ontslagen (het enige ontslag van een trainer in VVL’s historie), maar met hem stapte toen ook midden in de competitie 10 spelers van het 1e team op, onder wie de bekende Maastrichtse zanger Frans Theunisz. Mede omdat we een goed reserve-elftal hadden hebben we dat kunnen uitzingen. Dat was wel een vervelende periode in de geschiedenis van VVL, met dank aan de heren Oosterbosch en L’Espoir hebben ons toen bestuurlijk op de been gehouden. Gelukkig hadden we een jong en sterk A1 team, en hebben we toen aan deze spelers gevraagd om het komende seizoen, grotendeels het 1e te worden. Zij zouden dan alvast de laatste wedstrijd van de competitie mee mogen doen. De laatste wedstrijd was uitgerekend tegen Meerssen, die bij winst kampioen zouden kunnen worden. Maar afspraak was afspraak, dus voor de wedstrijd stond heel A1 naast de kantine aan de Nobellaan. Nu was het de taak van Louis te gaan zeggen dat er diverse mensen waar hijzelf mee gevoetbald had, juist deze wedstrijd niet mee zouden doen. Gelukkig waren het echte VVL’ers, en ook oud genoeg om het te begrijpen. Zo speelde dus een groot gedeelte van de A1 (o.a. Nobbe, Comans, Martens, Wijntjens) deze wedstrijd die we net met 1-0 verloren, mede omdat Leon Ravesteijn een penalty mistte. (Deze VVL-ploeg werd het jaar daarop ook kampioen).

Op deze manier kwam hij ook in het bestuur, dat was in 1971/1972 (hij zat al eerder in het jeugdbestuur). Vanuit het bestuur heeft hij ook van alles gedaan. Voorzitter technische commissie, materiaalbeheerder, terreinverzorger, organisator naar de WK in Duitsland, mede (her)oprichter met geestelijk adviseur Van Heijst van het clubblad. Alles bij elkaar is Louis al ongeveer 40 jaar jeugdleider. Binnen VVL is Louis al tot lid van verdienste en erelid benoemd. Tevens heeft hij de zilveren waarderingsspeld van de KNVB ontvangen.

Leuke herinneringen

Leuk in zijn periode bij VVL waren tot nu toe zondermeer de kampioenschappen, de uitstapjes met het 1e naar Verneuille en met het 5e naar Duitsland. Ook het leiderschap van een Maastrichts team dat in de Geusselt tegen MVV speelde was voor hem een hoogtepunt. Och, Louis kan er talrijke opsommen. En hij geniet nog elk moment dat hij samen met de jeugd op de wei staat. Zeker na een geslaagde niertransplantatie is voor hem weer een wereld opengegaan.

Deze man moet soms nog altijd geremd worden in zijn dadendrang.

(Louis Hardy werd later nog koninklijk onderscheidendoor burgemeester Leers)

Louis Hardy geheel links na afloop van de winst van de Maastricht Trophy 2006 (A1) op ons eigen complex

Door: Leon Beurskens