John Vaessen

Begin dit seizoen werd gesproken over de komst van John Vaessen als Hoofd Jeugdopleidingen bij RKVVL/Polaris. Het zou eerder thuiskomen, of terugkeer moeten heten want John heeft al een half voetballeven bij onze club achter de rug. In dit interview sluit het verleden dan ook goed aan bij het heden en toekomst van onze schitterende vereniging. Kortom uitgebreid aandacht voor……………………

Wie is Wie….?

John is alweer 66 jaar, en is inmiddels gepensioneerd. Voorts is hij getrouwd met Myriam en vader van 2 dochters, Bianca en Ingrid. Zijn thuisfront heeft hem vaak moeten missen omdat veel voetbal thuis de klok slaat, maar hij mag ook graag een potje tennissen en sinds een jaar of 2 is hij verslaafd aan de lessen spinning die hij aan de sportschool volgt.

Begin bij VVL-Roots in Lambertusparochie

“Ik heb zelf vroeger bij RKVVL gespeeld. Het voetbal leerde je in die jaren op straat. Wonend aan de Josef Hollmanstraat nabij het Orléansplein, voetbalde ik daar vooral met mijn vrienden, die ook allemaal bij VVL voetbalden. In die tijd waren Jeu Oosterbosch en Henri L’Espoir de grote VVL-iconen. L’Espoir was destijds behalve bestuurder ook leider van RKVVL B3. Ik werd op de typische VVL-manier prompt voor het blok gezet om daar trainer te worden. Toen raakte ik besmet met het virus en ben er nooit meer vanaf gekomen. In het seizoen 1975-1976 werd ik gevraagd om de A3 te gaan trainen. Dat team zat vol talenten met o.a. Pedro Heymann, Michel Detisch, Herman Peters en Peter Kroon. Met Nico Balmakers en Lam Detisch als geweldige steunpilaren was het niet verwonderlijk dat A3 kampioen werd”.

Trainer van de jeugd-Mijmeringen

“Daarna kregen wij A1 onder onze hoede, daar speelden toen o.a. Jo Oosterbosch, Michel Detisch, Pedro Heymann , Herman Peters , Leon Beurskens , John Thimister, Huub Frijns, Peter Kroon , Peter Vriezelaar , Frank Tonnaer, Lou Rondagh en Raymond Zeekaf in. Deze tijd als trainer/coach van A1, samen met Nico Balmakers en Lam Detisch, was wel de mooiste. Spelen tegen Fortuna, MVV, EHC, Limburgia en andere ploegen, dat waren pas prachtige potjes voetbal. Tegen MVV verloren we heel onverdiend uit met 2-1. Huub Frijns attendeerde mij kortgeleden hierover nog, of ik nog wist dat Peter Kroon toen van kwaadheid de cornervlag volledig doormidden schopte. Die periode was de mooiste uit mijn trainerstijd bij de jeugd. Leuk om Huub nu weer als vader tegen te komen bij de huidige A1. Onze ploeg toen had heel veel kwaliteiten. In die tijd maakten wij meer uitstapjes dan het eerste en hadden toen ook trainingspakken die veel mooier waren. Bij een van die uitstapjes gingen wij naar de Veluwe, naar herberg “De Witte Wieven”. Nauwelijks daar aangekomen gingen de spelers al achter de meisjes aan. Die vlogen in paniek alle kanten op voor die ruige Maastrichtenaren. Kattenkwaad haalden ze ook uit. ‘s-Nachts hadden ze in mijn bed ongekookte eieren gelegd en ook in mijn auto onder de zitting. Een fantastische groep was dat. Ook buiten het voetballen werden zij enorm verwend. Bij uitwedstrijden werd er in de Mechelerbank in Wolder door mijn vrouw altijd voor een lekker soepje en broodjes gezorgd. Ik woonde er pas en met kratten bier als hulp heeft het grootste gedeelte van die selectie de grond omgespit, reden temeer dat mijn tuin er nog steeds mooi uitziet”.

Verneuil en scheidsrechter

“Als senior staan mij de reizen nog in het geheugen gegrift naar Frankrijk en meer specifiek naar Verneuil sur Avre, met bezoek daarna in Parijs. Ik sliep een keer met Wim Seegers bij mensen thuis en de dochter had een oogje op ons, maar moeder de vrouw hield haar als een kloek in de gaten. Wim sprak geweldig Frans, hij zei steeds: “J’ai mal à la tête”. Lachen geblazen daar dus. In die tijd kregen de jeugdtrainers ook al van het bestuur de mogelijkheid om zich via KNVB trainerscursussen verder te gaan bekwamen, daarvan heb ik dankbaar gebruik gemaakt.

Nadat ik op 32 –jarige leeftijd op een maandagavond in de zaal(wij speelden er met VVL tegen Kimbria) mijn grote teen had gebroken, was het voetballen eigenlijk over. Ik ben toen in de Geusselt de scheidsrechters maar gaan trainen en de toenmalige scheidsrechtersbaas de heer Tap zei me dat ik best kon gaan fluiten, spelers die rotzakken zijn in het veld zoals jij worden goede scheidsrechters. Dat heb ik drie jaar met veel plezier gedaan. De eerste wedstrijd die ik moest fluiten was (toevallig hè) RKVVL 4 – FC Vinkenslag 4. Die wedstrijd moest ik al na twintig minuten staken. Vinkenslag was slechts met acht spelers op komen draven en na een blessure van een van die mannen was het al meteen einde verhaal”.

Succesvol hoofdtrainer van een hele reeks clubs

“De eerste club als verantwoordelijk hoofdtrainer was Sportclub Biesland. Een medewerker van de toen nog op het Mgr. Vranckenplein gevestigde Rabobank benaderde mij voor die job. Ik heb er drie seizoenen gewerkt met als hoogtepunt en tevens afscheid de titel. Dat was een schitterende tijd, daar kan ik een boek over schrijven. Dat was daar aparter dan Dallas en Coronationstreet bij elkaar.

Acht amateurclubs heb ik in mijn trainersperiode mogen trainen. Bij vijf clubs heb ik een kampioenschap mogen meemaken, te weten Spcl. Biesland, FC Bemelen, De Heeg(2 x achter elkaar) en RKUVC. In Maastricht heb ik ook Daalhof, Polaris en St.Pieter/MKC getraind. In Weustenrade het toenmalige Troja (nu Klimmania TC), waar oud-MVVer Willy Trags toen speelde. Bij Daalhof werd ik gek van de tweede plaatsen en bij Polaris heb ik een schitterend seizoen mee mogen meemaken. Ik kijk dan ook iedere week weer in de bestuurskamer naar de elftalfoto van die periode bij Polaris”.

Mooie tijd bij Polaris

“S.V. Polaris 1 was net gedegradeerd uit de 2e klasse. We begonnen het seizoen 1995-1996 prima met bekeroverwinningen tegen Sint Pieter, Heer en Limburgia maar hadden in de competitie een dramatische start. Eindigden toch nog op de 5e plaats dacht ik, en we misten de 3e periode op doelsaldo. Spelers waren o.a. Jack Bruijnen ,Marco Bruijnen, Leon Pellaers, Eric Purnot, Patrick Purnot, Richard Corbée, Paul Schellings, Roger Stijns, Danny Mackowiak , Jean Pierre Hoofs , Patrick Lemmens , Marc Cox , Marcel Boere en Jeu Leenders. De elftalfoto van dat team hangt nog in de bestuurskamer. Misschien heb ik nog een naam gemist. Das lullig, maar ik word toch al een dagje ouder he? Raf Doreleijers was elftalleider samen met Ruud “Pa” Schellings. Als ik toen eerder geweten had dat Huub Voorzee en Jos Schlooz na dat seizoen het bestuur kwamen versterken was ik er zeker langer gebleven. Polaris was een prachtige club, die ik nooit meer zal vergeten, leuk dat ik nu nog iedere week spelers van toen tegen het lijf loop zoals Leon Pellaers, Roger Stijns en natuurlijk Patrick Lemmens. Trouwens toen ik het seizoen daarop naar RKUVC verkaste moest ik met die club (toeval, hè) tegen Polaris voor de beker uitkomen. Na een 2-2 eindstand won RKUVC na strafschoppen”.

“Afbouwen en Jean Nelissen in ut zoer”

“In 2000 had ik er schoon genoeg van. Steeds maar weer diensten ruilen op het werk, de veranderde mentaliteit en de daarbij behorende stress deden mij besluiten een stapje terug te doen. Bij De Heeg keerde ik toen terug als hoofdjeugdtrainer onderbouw en werd er tevens jeugdvoorzitter. Na vier jaar stond de club daar op springen. Ik heb toen vervolgens drie maanden in de keuken gekeken bij Scharn. Daar kon ik Hoofd Jeugdopleidingen worden, maar daar kreeg ik niet het juiste gevoel dat ik daar belangrijk zou kunnen zijn. Door toeval, alles in het (voetbal)leven is trouwens toeval, kwam ik bij S.V. Meerssen terecht. Daar heb ik de laatste zes seizoenen een geweldige tijd gehad en heb met steun van velen S.V. Meerssen weer op de kaart gezet. Alle jeugdteams spelen nu op een zeer hoog niveau. Vanaf 2000 werk ik ook als correspondent voetbal voor dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad. Daar stond destijds een advertentie in de krant waarin ze sportverslaggevers vroegen om de sportredactie te komen versterken door verslagen te maken voor amateurvoetbalwedstrijden.

Omdat ik als trainer vaker in de krant had gestaan(meestal positief, ook wel eens een keertje negatief), vond ik dat dit ook een leuke bezigheid was. Gevoetbald, gefloten, trainer geweest, welnu ik wilde toch in het voetbalwereldje actief blijven en alle facetten meebeleven. Nog steeds ga ik met plezier voor de krant op pad. Zo heb ik o.a. de kampioenswedstrijd van RKVVL/Polaris tegen RKUVC mogen verslaan”.

Oude nest en opbouwplannen

“Bij de terugkeer naar RKVVL/Polaris is de cirkel rond zeggen ze. Nou, dat weet ik niet. Natuurlijk denk ik altijd terug aan de clubs waar ik gespeeld en gewerkt heb en vanaf het moment dat ik VVL verliet ben ik ze altijd intensief blijven volgen. De club waar ik werk, daar vereenzelf ik me mee. Werken voor mij betekent 100 % inzet. Als Hoofd Jeugdopleidingen ben ik vooral belast met de bovenbouw (A t/m C). Verder heb ik in de voorbereiding, samen met Matthy Swaen in de onderbouw enkele demo-trainingen mee verzorgd. Doel is het verloren terrein weer terug te winnen. De jeugd van RKVVL/Polaris heeft de laatste jaren veel te veel klappen opgelopen en heeft ook te weinig aandacht gekregen. Het jeugdbestuur is (nog) onderbemand en het jeugdkader kan nog altijd worden uitgebreid. Kwantiteit en kennis moeten hier hand in hand gaan. Het aanbieden en volgen van cursussen is een prima initiatief. Verdere doorontwikkeling is echter een must.”

John Vaessen volgt de verrichtingen van de B jeugd (geheel rechts op de bank)

Praktijk en ambities

“Doelstellingen dit seizoen is handhaving voor alle teams en speciaal de A1, B1 en C1, dat de spelers zich verder kunnen door ontwikkelen en volgend seizoen duidelijk kaderlijnen uitzetten, trainingsvormen nog meer op elkaar afstemmen(circuittrainingen), het individu nog meer op de voorgrond laten treden. Bovendien moet de discipline in de gehele organisatie verbeterd worden en de normen en waarden die de club zich ten doel stelt moeten ze ook blijven bewaken. Bij overtreding hiervan, moet meteen en adequaat worden ingegrepen. Daarvoor moeten alle neuzen in dezelfde richting gaan wijzen en dat wordt al een grote uitdaging. De club speelt op een prachtige accommodatie en het bestuur wil zich ook met de kaderleden samen inzetten om het verloren gegane terrein terug te gaan herwinnen. Daar wil ik graag mijn steentje in bijdragen. Dat kan en wil ik niet alleen doen. Daarvoor is iedere hulp meer dan welkom. Samen de uitdaging aangaan om van RKVVL/Polaris weer de beste club van Maastricht(-West) te maken”.

Door: Alex Fièvez